Waarom zaailingen in de schaduw het niet snel opgeven
Voor planten is het belangrijk om onderscheid te maken tussen schaduw van buurplanten waar ze bovenuit kunnen groeien, en schaduw van een bladerdak die niet bovenuit te groeien is. Een van de manier om daartussen onderscheid te maken is de leeftijd van de plant. Waarbij zaailingen de kans krijgen om boven de schaduw uit te groeien. Nu laat een nieuwe studie van Britse en Nederlandse onderzoekers zien hoe zaailingen de bladerdak schaduw aanpassingsstrategie onderdrukken.
Maar voordat we verder gaan naar wat de studie precies vond, laten we eerst kijken naar hoe planten in het algemeen onderscheid tussen deze twee vormen van schaduw maken.
Planten herkennen of ze in de schaduw staan met behulp van hun fytochrome receptoren. Fytochrome receptoren kunnen zowel rood als ver-rood licht herkennen. Die laatste is voor planten een indicatie dat het licht door een bladerdak is gegaan. De fytochrome receptor die een hoofdrol speelt in het reguleren van de reactie op schaduw die planten kunnen uitgroeien is PhyB. Deze receptor is actief wanneer het rood licht waarneemt en inactief wanneer het ver-rood licht detecteert. In z’n active staat reist PhyB naar de nucleus waar het PIF7 verhinderd om genen te activeren die nodig zijn voor het boven de schaduw uitgroeien.
Voor de reactie op bladerdak schaduw die de plant niet kan uitgroeien is de plant afhankelijk van PhyA. Deze fytochrome receptor is actief wanner het ver-rood licht waarneemt en inactief in rood licht. Net zoals z’n PhyB tegenspeler, reist PhyA naar de nucleus wanneer het actief is, al heeft deze receptor daar wel hulp bij nodig. In de nucleus activeert PhyA de genen die nodig zijn voor het aanpassen aan schaduw waar de plant niet bovenuit kan groeien.
Nu laat deze nieuw studie zien dat aangekomen in de nucleus, wanneer PIF7 aanwezig is, PhyA ook met PIF7 de interactie kan aangaan. En wanneer PIF7 interacteert met PHyA, kan PhyA niet langer de bladerdak schaduw aanpassingsgenen activeren. Maar PIF7 doet meer. Niet alleen houdt het PhyA vast maar ook de eiwitten die nodig zijn om PhyA in de nucleus te krijgen.
Maar hoe ontdekte de onderzoekers dit?
Als eerste gingen ze na of PIF7 de activatie van het bladerdak schaduw aanpassing reactie beïnvloed. Dit deden ze met behulp van Arabidopsis (zandraket) planten die of geen functioneel PIF7 hadden, of extra PIF7. Deze lieten een tegenovergesteld effect zien, wat neerkwam op dat PIF7 het effect van PhyA tegenwerkt. Het was vooral opvallend dat extra PIF7 de actie van PhyA onderdrukte.
Vervolgens zagen de onderzoekers dat dit niet simpel kwam doordat PIF7 de hoeveelheid PhyA eiwit veranderde. In plaats daarvan ging PIF7 de interactie met PhyA aan en vormde zogenaamde nucleaire fotobodies. En het is deze interactie dat PhyA verhinderd de bladerdak schaduw aanpassingsgenen te activeren.
Daaropvolgend testte de onderzoekers of PIF7 ook de interactie aangaat met de eiwitten die PhyA helpen om in de nucleus te komen. Wat na co-purificatie of deze eiwitten met PIF7 als aas het geval bleek te zijn.
Als laatste laten de onderzoekers zien het belang van het voorkomen dat PhyA de nucleus bereikt. Door een PhyA eiwit te maken meet een label wat dit eiwit automatisch naar de nucleus stuurt, zagen de onderzoekers dat het effect van PIF7 veel kleiner was dan wanneer het PhyA kon verhinderen om in de nucleus te komen.
Samen laat dit zien dat PIF7 niet alleen de interactie aangaat met PhyB maar ook met PhyA. En dat het dit doet om te voorkomen dat de bladerdak schaduw reactie de bovenhand krijgt. Het zal interessant zijn om in de toekomst uit te vinden onder welke omstandigheden PhyB het van PIF7 wint.
Literatuur
M. Zhou, A. Romanowski, M. Valdivia-Cabrera, & K.J. Halliday, (2026) PHYTOCHROME INTERACTING FACTOR 7 moderates the activity of phytochrome A in persistent canopy shade conditions, Proc. Natl. Acad. Sci. U.S.A. 123 (46) e2613044123, https://doi.org/10.1073/pnas.2613044123

